Bedreigd Blue Lagoon

Als ik denk aan een onbewoond eiland, denk ik vrijwel altijd aan witte stranden, palmbomen, zon en een helderblauwe zee. Een beetje zoals vroeger in de film Blue Lagoon. Maar is een onbewoond eiland werkelijk zo ‘romantisch’?

Kale vlakten en scherpe steentjes

Misschien is het wel gewoon een kale vlakte. Niets om in of onder te schuilen of te slapen en geen mooie helderblauwe zee om in te zwemmen. Misschien is het een donkere zwarte zee, zoals hier het polderwater is. Met bedreigingen, vieze planten, enge vissen. Misschien is er geen mooi wit strand, maar alleen maar scherpe steentjes. Waar je je tenen aan open haalt, wat vreselijk pijn doet aan je voeten.

wp-1483193671630.jpgEen prins zónder paard

Op een onbewoond eiland wonen misschien ook geen dieren, toch? Vegetariër zijn is prima, maar als er geen dieren zijn, zijn er dan wel planten? Wat eten we dan? En hoe lang houden wij het vol, op zo’n eiland? Is dat niet vréselijk eenzaam? De vraag van vandaag is wie ik meeneem, naar dat onbewoonde eiland. Dat is niet moeilijk.
Iemand die mij optilt als ik over het strand moet lopen, die mij beschermt tegen de zon, wind en regen. Iemand die creatief genoeg is om mij van wat te iets eetbaars te voorzien. Iemand die over mij waakt en ook nog eens gezellig is.
Zo’n prins op het witte paard, maar dan zonder paard graag.

Dus…

Die iemand bestaat niet. Bovendien is een eiland niet meer onbewoond, als ik ineens daar naartoe ga, samen met een iemand.

Zullen we gewoon besluiten nooit meer fantaseren over die stomme onbewoonde eilanden?