Op stoom

Dichten, dat is zo lekker om te doen. Ik denk overigens niet dat ik ooit een grootse dichter word. Als ik een gedicht schrijf, doe ik dat vooral als schrijfoefening voor mezelf. Proberen precies even lange zinnen te maken bijvoorbeeld of mooie synoniemen zoeken. Een gedicht rijmt ook gewoon bij mij, heel ouderwets.

Groen en rood

Net zo ouderwets is het programma waarin ik mijn schrijfsels zet: Word. Ik geloof best dat jouw Scrivener werkt, maar heb even geen zin in een nieuw programma waarin ik weer alles moet ontdekken. Dingen die ik nog uit moet werken zijn in mijn manuscript groen, ideeën voor volgende hoofdstukken rood. Wil ik nog meer soorten ‘herinneringen’, dan heeft Word nog een heel kleurenschema in de aanbieding. Zo klaar als een klontje. Maar niets is zo veranderlijk als de mens, misschien als ik er een nachtje over geslapen heb, download ik het ineens wel. Zo raar ben ik nou ook wel weer.

Boek twee

Hoewel ik jouw beweegreden begrijp, vind ik het jammer dat jouw boek twee in de ijskast ligt. Ik hoop voor je dat de ‘zin’ weer komt. Voor de bundel Aangenaam, waarin we straks samen met nog een aantal collega’s een verhaal publiceren, heb ik een eerste versie klaarliggen. Die moet nog wat sudderen om tot volledige wasdom te komen. Met boek twee ben ik ook goed op stoom. Ik zat even in een dipje, maar daar ben ik volledig uit. Wat ik fout deed? Betaalde opdrachten voorrang geven! Natuurlijk: die zorgen ervoor dat ik brood op de plank heb. Maar de fictie is mijn grootste passie. Jammer dus, dat het ondersneeuwde.

Vaste dag

Onlangs was ik bij een bijeenkomst van onze uitgeverij. Ik gaf onze nieuwe collega’s een workshop. Was retespannend, maar dat ter zijde. Op de terugweg gaf ik een van onze collega’s een lift. Hij vertelde me dat hij elke lunchpauze en elke treinrit naar zijn werk (in zijn geval een flink stuk) druk was met zijn verhalen en boeken. Daarnaast nog een vaste dag in de week. Hij heeft al een heel oeuvre, maar nu snap ik waar hij de tijd vandaan haalt. Met weemoed dacht ik terug aan de tijd dat ik nog in loondienst werkte en ook een vaste schrijfdag had…

Eureka!

Nu vond ik elke lunchpauze geen optie: die is in mijn geval juist bedoeld om te sparren met andere ondernemers, even lekker bij te praten of even een boekje te lezen. En die vaste dag, dat lukt me ook niet. Ik heb het geprobeerd, maar met afspraken zo hier en daar bleef er nooit een vaste ‘lege’ dag over. Ineens had ik een eurekamoment. Waarom begon ik elke werkdag met mijn opdrachten en hield ik mijn fictie voor ‘als ik tijd overhad’? Tijd om mijn schema eens flink te husselen.

Pomodoro

‘Ik weet het!’ riep ik nog in de auto. ‘Ik ga elke dag beginnen met schrijven aan mijn volgende boek.’ Hij vond het een goed idee. Direct de volgende maandag installeerde ik een pomodorotimer op mijn pc en zet elke werkdag de klok op 25 minuten. Lijkt niks, maar wist je dat ik in een week tijd meer dan tweeduizend woorden aan mijn manuscript toegevoegd had? Tot op de dag van vandaag houd ik het vol. En zal ik eens wat vertellen? Vol energie begin ik na een klein half uurtje schrijven aan mijn opdrachten. Het lijkt zelfs of ik tijd overhoud!


Bakker van WindenBakker van Winden is een ‘ouderwetse’ briefwisseling tussen José van Winden en Alice Bakker. De ‘penvriendinnen’ laten met liefde iedereen meegenieten van hun wel en wee. Bakker van Winden snijdt ze dik en bakt ze bruin!

Leuk als je een reactie achterlaat!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s