KP14 | Leukerd

In de verte zag ze hem huppelen. Een beetje alsof hij in dromenland was. In zijn bek hield hij een hondenriem. Waar was zijn baasje?
‘Hé jongen,’ Suzanne klopte het beest op zijn rug. ‘Ben je verdwaald?’
‘Pas maar op,’ klonk uit de verte. ‘Grote kans dat die vlooien heeft.’
Angstvallig veegde ze haar hand aan haar broek af. Gatver. ‘Van jou?’ riep ze terug.
‘Nee, een zwerver. Maar hij jatte wel onze riem,’ de stem kwam dichterbij. Ze zag dat hij een hond aan zijn halsband meesleurde. ‘Misschien kun je hem afpakken?’
Voorzichtig trok ze aan de riem. Hij gaf niet mee. Ze voelde dat haar tas erdoor op de grond viel. Met lieve woordjes probeerde ze de hond te vriend te houden. ‘Hé jochie, kom maar. Ja, kom maar bij het vrouwtje. Jochie toch…’
De hond kwispelde flink. Met zijn kop duwde hij tegen haar been, zodat ze hem bijna wel moest aaien. Maar de riem hield hij nog steeds beducht strak vast.
Ze deed een stap achteruit.
De man met hond kwam steeds dichterbij. Onwillig liet het beest zich meesjorren. ‘Lopen, Rax,’ zei de man. ‘We zijn bijna bij je riem.’
Suzanne trok er nog een keer aan, maar boekte geen resultaat.
‘Raymond,’ hij stak zijn hand naar haar uit.
‘Suzanne,’ beantwoorde ze zijn begroeting. ‘Het lukt me niet.’ Ze liet de riem los om zijn hand te kunnen schudden.
‘Hier, hou jij Rax even vast, dan doe ik het.’
Ze had geen keuze en voor ze het wist had ze de halsband vast en deed Rax zijn best om haar in haar arm te happen. Gelukkig kon hij er niet goed bij. ‘Rustig maar, Rax, ik doe je niks. Je baasje gaat even jouw riempje terugpakken. Wat ben jij een leukerd!’ Ze hoorde dat haar stem behoorlijk kinderachtig klonk.
‘Dank je,’ zei Raymond. Hij gaf haar een dikke knipoog.
‘Nee, hij,’ zei ze, terwijl ze haar wangen donkerrood voelde kleuren. Ze kon haar tong wel afbijten. Want eerlijk was eerlijk, hij zag er ook prima uit. Een leukerd. Wat was ze toch altijd verlegen, zo bereikte ze toch nooit wat, in de liefde? Ze kwam niet voor niets elke week in het Klaverpark om een glimp van de man op te vangen waarvan ze sinds een paar tellen wist dat hij Raymond heette. Waar ze het lef vandaan haalde wist ze niet, maar voor ze het in de gaten had, zei ze: ‘Hoewel, jij mag er ook zijn.’ Haar wangen gingen er niet minder van gloeien.
Raymond grinnikte. ‘Sta je me nu te versieren?’
‘Eerlijk gezegd, ik versierde Rax. Jij begon met uitdagen.’
Bij het horen van zijn naam, begon Rax te kwispelen. Raymond had intussen de riem uit de bek van de zwerfhond getrokken. De hond gromde nog wat, maar liep vervolgens met de staart tussen de benen de struiken in.
‘Bedankt,’ Raymond klikte de riem aan de halsband en gebaarde haar dat ze los kon laten.
‘Graag gedaan,’ zei ze, intussen haar tas van de grond rapend en in de startblokken om haar weg te vervolgen.
Raymond draalde nog wat, maar zei toen: ‘Misschien zie ik je nog eens.’ Hij liep met Rax het Klaverpark in.
Ze keen hem na en mompelde: ‘Dag, leukerd. Tot volgende week maar weer.’

We kennen allemaal Dierendag, 4 oktober. Maar wist je dat het 4 april Zwerfdierendag is?

Klaverpark

Het gebeurde in het Klaverpark, elke week een kort verhaal over hét leidmotief in elk van Alice’ verhalen. Geïnspireerd op een blog over het thema Natuur tijdens Boekenweek 2018. Zonder Klaverpark geen verhaal…

Lees ze allemaal!

Leuk als je een reactie achterlaat!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s